مهتاب... هنوز

2011-05-20T07:28:00.002+04:30

همیشه از این که ملت پست خداحافظی مینوشتن خنده م میگرفت؛ به نظرم کار لازمی نبود. وقتی آدم دیگه ننویسه، خب خودش معلومه دیگه، نیاز به گفتن نداره. اما حالا میبینم که آدم دوست داره بنویسه این پُستو. هشت سال پیش که اینجا رو درست کردم، دوست داشتم این کارو، این روش و این زمینه انتقال حرفو، اون دایره کوچیک دوستا که بعدا به آشناییهای جدید هم کشیدو اون لذتی که گاهی تو نوشتن یه پست جدید بود. اما آخرش

2011-01-28T20:30:00.000+03:30

تهران تب دارد. یه جور گرمی است که میچسبد. فکرش را که میکنم گرمم میشود، انگار نه انگار که روزهای خنک و بارانی و برفی هم ازش دیده ام. وقتی فکر میکنم فلانی تهران است، میان یه عالمه آدم تصورش میکنم؛ با پیشانی عرق کرده. صدای بوق میشنوم، حتی ممکن است سرفه ام هم بگیرد؛ اما آنچه همیشه میگیرد و برو برگرد هم ندارد دلم است.باران تهران عجیب بود. یک جوری با دل و دماغ آدم بازی میکرد. آدمها را عوض میکرد؛ بعضی

2010-07-31T00:31:00.002+04:30

تشنه ام. کمی‌ خسته و خوابالو. بعد از ظهر روز جمعه است و من بی‌تاب که این دو ساعت هم بگذرند.به خودم می‌گویم بد نیست بروم قهوه خانه، قهوه‌ای بگیرمیا نه بی‌خیال، شاید بروم همین دو طبقه پایین‌تر، از دستگاه و به بی‌ صفاترین شکل ممکن چیزی بگیرم.اما بدان!تو که بیایی‌همه این چیز‌ها که درونمند و ندایی دارنددل یک دله میکنند و صوتی شبیه این از دهانم بیرون میفرستند:"بیا بریم یه قهوه بزنیم".

2010-04-19T11:05:00.002+04:30

اواخر فیلم تایتانیک یه صحنه ای هست که کیت تو رویا و شایدم بعد از مردنش همه اونا رو که رو کشتی بودن و از دست رفتنو میبینه تو سالن کشتی، به همون شکل و سنی که میشناختتشون. همه دور هم یه جا، همه شاد. منم یه همچین جایی دارم تو دلم. برای همه اونا که دوستشون دارم... همیشه هستن با من، چه اونایی که ساکن این دنیان، چه اونا که فعلا دورن. چه اونا که هنوز میبینمشون، چه اونا که ازشون دور افتاده م. دلم که

2010-04-08T23:08:00.001+04:30

تکه تکه شده اممیان دوری ساعتها و روزها و معانی‌ فصولمیان دوری صدای عزیزان و نزدیکی‌ غربتدور از هوا و شهری که مرا میدانستدور از سرزمینم که مال من نبود، نه در آغوش گرم سرزمینی، نه در هوای پذیرنده ای.دیگر فردا دور استو من در هیچ فردایی نیستمنه در فردای سرزمین مادری معصوم میبینم من رانه در فردای این سرزمین میزبان، منم.آن کودک پر آرزو کجاست؟آن مالک دنیا و فرمانروای سرنوشت؟آن رسام فردا، برهم زننده چرخ

2010-01-31T23:06:00.003+03:30

به روزها بگویید که من گذشتم به شبها بگویید که پریدم از خواب به دوستانم بگویید که همین حوالی ام به شهرم بگویید که معشوقم بوده است. به دیروز بگویید که فردا می آیم به فردا بگویید که او هیچ وقت اهل اینجا نبوده است به خاطره یادم نیاورید به امید صدایم نکنید. اگر فردا روشن شد، جایم را خالی نکنید اگر آینده چون امروز و گذشته دلگیر بود، نگویید او خوب میدانست. اسمم را به سردرها حک نکنید بی

2009-05-08T00:13:00.000+04:30

نه اونجوری نشد که گاهی‌ عصرا از سر کار که اومدیم بریم یه کافی شاپ بشینیم با همو قهوه‌ای بخوریم و من بگمو تو بگیو اون بگه و خوش بگذره. که زندگی‌ ساده باشه و تو توش دوست ببینی‌ و خانواده و شهر داشته باشیو مملکتو مال یه جایی‌ باشیو و منم. که بعد حال کنیم از خودمونو روزای رفته و سوتیای منو تو که خوشمون بیاد از خودمون و خودمونو با هیشکی عوض نکنیم که بعد هی‌ من به تو بگم دیدی گفتمو تو به من بگی‌ دیدی

2009-03-14T20:27:00.001+03:30